Sufi Poetry in Urdu Text – Best 2 Lines 150+ Shayari

Sufi Poetry in Urdu Text – Best 2 Lines 150+ Shayari

Sufi Poetry in Urdu beautifully expresses themes of divine love, spiritual longing, and the quest for unity with the Creator. Rooted in mysticism, this form of poetry goes beyond worldly emotions, guiding the reader toward spiritual enlightenment. It blends philosophy with devotion, using symbols of love, pain, and separation to describe the journey of the soul. Through its heartfelt verses, Sufi poetry connects deeply with the human spirit and divine essence.

Renowned Urdu poets such as Bulleh Shah, Shah Abdul Latif Bhittai, Khwaja Ghulam Farid, Mirza Ghalib, and Allama Iqbal have contributed greatly to Sufi poetry Shayari. Their profound words explore the relationship between man and God, emphasizing love, faith, and self-realization. These poets continue to inspire readers with their timeless messages of peace and spiritual awakening.

Best Sufi Shayari in Urdu Text

Best Sufi Shayari in Urdu Text


خودی کو کر بلند اتنا کہ ہر تقدیر سے پہلے
خدا بندے سے خود پوچھے، بتا تیری رضا کیا ہے

Khudi ko kar buland itna ke har taqdeer se pehle
Khuda banday se khud pooche, bata teri raza kya hai

عشق وہ دریا ہے جس کا کوئی کنارہ نہیں
جو ڈوبا وہ پار ہوا، جو بچا وہ ہارا نہیں

Ishq woh darya hai jiska koi kinara nahi
Jo dooba woh paar hua, jo bacha woh haara nahi

میں نے دل کے دروازے پہ نام تیرا لکھا
پھر صدیوں تک سکونِ جاں کا گواہ لکھا

Maine dil ke darwazay pe naam tera likha
Phir sadiyon tak sukoon-e-jaan ka gawah likha

ہم نے جو تجھے پایا، تو خود کو کھو دیا
یہی تو عشق ہے، یہیں تو رازِ ہستی کھول دیا

Hum ne jo tujhe paaya, to khud ko kho diya
Yehi to ishq hai, yehi to raaz-e-hasti khol diya


محبت وہ عبادت ہے جو نیت نہیں مانگتی
بس دل کا سجدہ مانگتی، ریا نہیں مانگتی

Mohabbat woh ibaadat hai jo niyyat nahi maangti
Bas dil ka sajda maangti, riya nahi maangti

ہم فقیر لوگ ہیں، خالی ہاتھ آئے تھے
محبت نے سب کچھ دے کر بھی خالی کر دیا

Hum faqeer log hain, khaali haath aaye thay
Mohabbat ne sab kuch de kar bhi khaali kar diya

میں نے خواب میں خدا کو دیکھا، تیری صورت میں
پھر مجھے یقین آیا، کہ عشق عبادت میں ہے

Maine khwab mein Khuda ko dekha, teri soorat mein
Phir mujhe yaqeen aaya, ke ishq ibaadat mein hai

خود سے ملنے نکلا تھا، تیرا راستہ ملا
اور یوں خودی بھی ملی، اور تُو بھی ملا

Khud se milne nikla tha, tera raasta mila
Aur yun khudi bhi mili, aur tu bhi mila

یہ دل کوئی کعبہ نہیں، مگر سجدہ مانگتا ہے
یہ عشق کوئی مذہب نہیں، مگر بندگی بانٹتا ہے

Yeh dil koi Kaaba nahi, magar sajda maangta hai
Yeh ishq koi mazhab nahi, magar bandagi baantta hai

تنہائی میں بھی وہی ہم سے گفتگو کرتا ہے
جو خاموشیوں کے ذریعے دل کو وضو کرتا ہے

Tanhaai mein bhi wohi hum se guftagu karta hai
Jo khamoshiyon ke zariye dil ko wuzu karta hai

میں نے وقت سے کہا، رک جا، وہ آنے والی ہے
وقت مسکرا کے بولا، وہ تو دل میں رہنے والی ہے

Maine waqt se kaha, ruk ja, woh aane wali hai
Waqt muskura ke bola, woh to dil mein rehne wali hai

صوفی کا سفر ختم نہیں ہوتا کبھی
وہ ہر لمحہ خود سے ملنے کی راہ پہ ہوتا ہے

Sufi ka safar khatam nahi hota kabhi
Woh har lamha khud se milne ki raah pe hota hai

Also Read:

Funny Poetry in Urdu Text

Sufi Poetry in Urdu Two Lines

Sufi Poetry in Urdu Two Lines

عشق وہ دریا ہے، جس کا کوئی کنارہ نہیں
جو ڈوب گیا، وہی پار اترا، جو سمجھا وہ دوبارہ نہیں

Ishq woh darya hai jiska koi kinara nahi
Jo doob gaya wohi paar utra, jo samjha woh dobaara nahi

خودی کو کر بلند اتنا کہ ہر تقدیر سے پہلے
خدا بندے سے خود پوچھے، بتا تیری رضا کیا ہے

Khudi ko kar buland itna ke har taqdeer se pehle
Khuda banday se khud pooche, bata teri raza kya hai

محبت میں فنا ہو جانا عبادت کی طرح ہے
بس نیت خالص ہو، منزلِ وصال خود آتی ہے

Mohabbat mein fanaa ho jaana ibaadat ki tarah hai
Bas niyyat khalis ho, manzil-e-wisaal khud aati hai

ہم نے دل کے ویرانے میں نور دیکھا ہے
یہی وہ لمحہ تھا، جب خود میں “ہو” دیکھا ہے

Hum ne dil ke veerane mein noor dekha hai
Yehi woh lamha tha, jab khud mein “Ho” dekha hai

صوفی کی آنکھ میں دنیا کا غبار نہیں
وہ دیکھتا ہے جو پردوں کے اس پار نہیں

Sufi ki aankh mein duniya ka ghubaar nahi
Woh dekhta hai jo pardon ke us paar nahi

عشق کی راہ میں کوئی منزل نہیں ہوتی
ہر موڑ پہ خدا کی جلوہ گری ہوتی ہے

Ishq ki raah mein koi manzil nahi hoti
Har mor pe Khuda ki jalwagari hoti hai

میں نے دل سے کہا، اب تُو خاموش رہنا
محبت بولتی ہے، الفاظ کے بنا رہنا

Maine dil se kaha, ab tu khamosh rehna
Mohabbat bolti hai, alfaaz ke bina rehna

وہ جو خود میں گم ہو گیا، پا گیا سب کچھ
میں جو سب میں ڈھونڈتا رہا، کچھ نہ ملا

Woh jo khud mein gum ho gaya, paa gaya sab kuch
Main jo sab mein dhoondta raha, kuch na mila

ہم نے خدا کو نہیں دیکھا، مگر محسوس کیا
جب کسی نے درد دیا، اور ہم نے دعا کی

Hum ne Khuda ko nahi dekha, magar mehsoos kiya
Jab kisi ne dard diya, aur hum ne dua ki

صوفی کا سفر کسی مٹھی میں نہیں آتا
وہ دل کے رستوں پہ چلتا ہے، نقش نہیں چھوڑتا

Sufi ka safar kisi mutthi mein nahi aata
Woh dil ke raaston pe chalta hai, naqsh nahi chhorrta

میں نے جب خودی مٹائی، خدا مل گیا
یوں لگا جیسے آئینہ آئینے میں ڈھل گیا

Maine jab khudi mitaayi, Khuda mil gaya
Yun laga jaise aaina aaine mein dhal gaya

محبت کی زبان خاموشی ہے، سن لو اسے
جو دل میں بولے، وہی کلامِ عشق ہے

Mohabbat ki zabaan khamoshi hai, sun lo use
Jo dil mein bole, wohi kalaam-e-ishq hai

Sufiana Shayari in Urdu

Sufiana Shayari in Urdu

عشق وہ آگ ہے جو دل کو جلا کر روشن کرتی ہے
خاک ہونے کے بعد بھی خوشبو بن کر رہتی ہے۔

Ishq woh aag hai jo dil ko jala kar roshan karti hai,
Khaak hone ke baad bhi khushbu ban kar rehti hai.

خودی کا راز سمجھنا ہو تو دل سے پوچھ لے
یہ وہ آئینہ ہے جو صرف خود کو دکھاتا ہے۔

Khudi ka raaz samajhna ho to dil se poochh le,
Yeh woh aaina hai jo sirf khud ko dikhata hai.

محبت کا سفر منزل پہ نہیں رکتا
یہ دل سے دل تک، پھر خدا تک پہنچتا ہے۔

Mohabbat ka safar manzil pe nahi rukta,
Yeh dil se dil tak, phir Khuda tak pohanchta hai.

میں نے خدا کو دل کے خاموش کونے میں پایا
جہاں دعا تھی، اور کوئی تمنّا نہ تھی۔

Maine Khuda ko dil ke khamosh kone mein paaya,
Jahan dua thi, aur koi tamanna na thi.

صوفی وہ ہے جو خود کو بھول کے سب کو یاد رکھے
جسے دنیا کہے پاگل، مگر وہ خدا کے قریب ہو۔

Sufi woh hai jo khud ko bhool ke sab ko yaad rakhe,
Jise duniya kahe paagal, magar woh Khuda ke qareeb ho.

ہم نے جب خودی مٹائی، تو جلوہ نظر آیا
میں نے خود کو دیکھا، اور خدا نظر آیا۔

Hum ne jab khudi mitaayi, to jalwa nazar aaya,
Maine khud ko dekha, aur Khuda nazar aaya.

جو درد میں بھی مسکرائے، وہی عارف ہے
جسے زخم میں بھی دیدِ خدا نظر آئے، وہی صوفی ہے۔

Jo dard mein bhi muskuraye, wohi aarif hai,
Jise zakhm mein bhi deed-e-Khuda nazar aaye, wohi Sufi hai.

محبت عبادت ہے، اگر نیت خالص ہو
ورنہ الفاظ کی تسبیح کچھ معنی نہیں رکھتی۔

Mohabbat ibaadat hai, agar niyyat khalis ho,
Warna alfaaz ki tasbeeh kuch maani nahi rakhti.

میں نے وقت سے کہا، تجھے روکنا ہے
وقت بولا، اگر عشق سچا ہے تو خود رک جائے گا۔

Maine waqt se kaha, tujhe rokna hai,
Waqt bola, agar ishq sachha hai to khud ruk jaayega.

خاموشی میں ایک راز چھپا ہے، سن لے
یہی وہ آواز ہے، جو خدا سے ملاتی ہے۔

Khamoshi mein ek raaz chhupa hai, sun le,
Yahi woh awaaz hai, jo Khuda se milaati hai.

Poetry On Tasawuf in Urdu

Poetry On Tasawuf in Urdu

تصوف وہ آئینہ ہے جس میں خودی مٹ جاتی ہے
اور بندہ دیکھتا ہے کہ دراصل وہ کچھ نہیں۔

Tasawwuf woh aaina hai jisme khudi mit jaati hai,
Aur banda dekhta hai ke dar-asal woh kuch nahi.

جو اپنے اندر خدا کو تلاش کرے، وہ عارف ہے
جو دوسروں میں خدا دیکھے، وہ صوفی ہے۔

Jo apne andar Khuda ko talaash kare, woh aarif hai,
Jo doosron mein Khuda dekhe, woh Sufi hai.

میں نے دل کو سجدہ کیا، خدا کو پا لیا
تصوف نے بتایا، کہ دل ہی کعبہ ہے۔

Maine dil ko sajda kiya, Khuda ko paa liya,
Tasawwuf ne bataya, ke dil hi Kaaba hai.

خودی مٹی نہیں، مگر جھکنے سے نکھرتی ہے
یہی رازِ تصوف ہے، یہی راہِ بندگی۔

Khudi mitti nahi, magar jhukne se nikharti hai,
Yehi raaz-e-tasawwuf hai, yehi raah-e-bandagi.

میں نے جب “میں” کو چھوڑا، “وہ” مل گیا
یہی تصوف ہے، یہی عینِ وصال ہے۔

Maine jab “main” ko chhoda, “Woh” mil gaya,
Yehi tasawwuf hai, yehi ain-e-wisaal hai.

محبت جب خالص ہو، تو تصوف بن جاتی ہے
یہ عشق نہیں، یہ عبادت کی انتہا ہے۔

Mohabbat jab khalis ho, to tasawwuf ban jaati hai,
Yeh ishq nahi, yeh ibaadat ki intiha hai.

عقل کہتی ہے رک جا، دل کہتا ہے بڑھ جا
تصوف دل کی جیت ہے، عقل کی ہار ہے۔

Aqal kehti hai ruk ja, dil kehta hai barh ja,
Tasawwuf dil ki jeet hai, aql ki haar hai.

میں نے جب دل سے دنیا نکالی، خدا آ گیا
یہی تصوف ہے، کہ خالی ہو تو بھرا ہوا ہے۔

Maine jab dil se duniya nikaali, Khuda aa gaya,
Yehi tasawwuf hai, ke khaali ho to bhara hua hai.

صوفی وہ نہیں جو بولے، جو سن لے وہ صوفی ہے
کیونکہ تصوف سننے کا علم ہے، کہنے کا نہیں۔

Sufi woh nahi jo bole, jo sun le woh Sufi hai,
Kyunki tasawwuf sunne ka ilm hai, kehne ka nahi.

میں نے رستے پہ چل کے خود کو کھو دیا
پھر جانا کہ تصوف، منزل نہیں، سفر ہے۔

Maine raste pe chal ke khud ko kho diya,
Phir jaana ke tasawwuf, manzil nahi, safar hai.

تصوف سیکھتا ہے، کہ ہر چہرے میں “وہ” ہے
یہ نظر کا علم ہے، الفاظ کا نہیں۔

Tasawwuf seekhta hai, ke har chehre mein “Woh” hai,
Yeh nazar ka ilm hai, alfaaz ka nahi.

میں نے جب درد کو چُھوا، سکون ملا
یہی تصوف کا پہلا سبق تھا۔

Maine jab dard ko chhua, sukoon mila,
Yehi tasawwuf ka pehla sabaq tha.

Also Read:

November Poetry in Urdu Text

Sufi Poetry in Punjabi

Sufi Poetry in Punjabi

عشق دا رنگ گہرا، جو چڑھ جائے تاں اترے نہ
ایہہ دل دا سودا، دنیا والے سمجھن نہ۔

Ishq da rang gehra, jo charh jaaye taan utre na,
Eh dil da sauda, duniya waale samajhan na.

میں رب نوں دل وچ لبھیا، مندر مسجد وچ نئیں
اوہ تاں اوتھے وسدا جتھے عشق دا رستہ نئیں۔

Main Rab nu dil vich labhya, mandir masjid vich nahi,
Oh taan othe wasda jithe ishq da rasta nahi.

جیہڑا اپنے آپ نوں بھل گیا، اوہ رب دے نال جڑ گیا
ایہہ تصوف دا راز اے، جو سمجھے اوہ مڑ گیا۔

Jehda apne aap nu bhul gaya, oh Rab de naal jud gaya,
Eh tasawwuf da raaz ae, jo samjhe oh mud gaya.

دل دیاں گلاں رب جاندا، زبان دی لوڑ نہیں
جیہڑا سچا عاشق بن جائے، اوہدے لئی شور نہیں۔

Dil diyaan gallan Rab jaanda, zabaan di lor nahi,
Jehda sachha aashiq ban jaaye, ohde laee shor nahi.

میں نال نال تریاں سانوں لگیا، جیویں سایہ سانوں چھڈ گیا
ایہہ عشق دا حال اے، جو روندا تے ہسدا گیا۔

Main naal naal turiyan saanun lagya, jiwein saaya saanun chhad gaya,
Eh ishq da haal ae, jo ronda te hasda gaya.

سجدے وچ نہ لبھیا، عشق دے اک آنچ وچ لبھیا
رب نوں منیا نہیں، رب نوں چھو لیا۔

Sajday vich na labhya, ishq de ik aanch vich labhya,
Rab nu maniya nahi, Rab nu choo liya.

پیر تے مرید نئیں، بس عشق دا رستہ اے
جیہڑا سچا چلے، اوہدا ہر سانس وسطہ اے۔

Peer te mureed nahi, bas ishq da rasta ae,
Jehda sachha chale, ohda har saans wassta ae.

میں نئیں، بس اوہ ای اوہ، ایہہ راز اندر دا اے
تصوف اک خاموش صدا اے، جو دل دے اندر دا اے۔

Main nahi, bas Oh hi Oh, eh raaz andar da ae,
Tasawwuf ik khaamosh sada ae, jo dil de andar da ae.

عشق نوں لفظاں دی لوڑ نئیں، آنکھاں بول پیندیاں
جیہڑے سچے یار ہوندے نیں، اوہ خاموش تول پیندیاں۔

Ishq nu lafzan di lor nahi, aankhan bol peendiyan,
Jehre sachay yaar honday ne, oh khaamosh tol peendiyan.

میں رب دے نال نئیں، رب میرے نال اے
ہر سانس دے اندر، اوہدی مثال اے۔

Main Rab de naal nahi, Rab mere naal ae,
Har saans de andar, ohdi misaal ae.

Sufi Shayari in Urdu – Sufi Quotes

Sufi Shayari in Urdu – Sufi Quotes

میں نے دل کو خالی کیا تو رب آ بسا
یہی تصوف ہے، کہ فنا میں بقا ملا۔

Maine dil ko khaali kiya to Rab aa basa,
Yehi tasawwuf hai, ke fanaa mein baqaa mila.

عشق وہ آگ ہے جو جلنے نہیں دیتی
مر بھی جائیں تو زندہ رکھتی ہے۔

Ishq woh aag hai jo jalne nahi deti,
Mar bhi jaayein to zinda rakhti hai.

خودی کو جب پچانا، تو خدا نظر آیا
آئینے میں چہرہ نہیں، نور آیا۔

Khudi ko jab pehchaana, to Khuda nazar aaya,
Aaine mein chehra nahi, noor aaya.

جو خود میں گم ہے، وہی خدا کے قریب ہے
یہی رازِ عشق، یہی تصوف کی تھیس ہے۔

Jo khud mein gum hai, wohi Khuda ke qareeb hai,
Yehi raaz-e-ishq, yehi tasawwuf ki thees hai.

دنیا نے پوچھا، تیری عبادت کیا ہے؟
میں نے کہا، “خاموشی میں خدا کی بات ہے۔”

Duniya ne poocha, teri ibaadat kya hai?
Maine kaha, “Khaamoshi mein Khuda ki baat hai.”

سجدہ صرف پیشانی کا نہیں ہوتا
دل جھک جائے تو خدا مل جاتا ہے۔

Sajda sirf peshani ka nahi hota,
Dil jhuk jaaye to Khuda mil jaata hai.

میں نے عشق میں سب کچھ کھو کر پایا
یہی تصوف ہے، کہ خالی ہو کر سمایا۔

Maine ishq mein sab kuch kho kar paaya,
Yehi tasawwuf hai, ke khaali ho kar samaya.

محبت اک دریا ہے، جس دا کوئی کنارہ نہیں
جو ڈوب گیا، اوہو ہی پار اترا۔

Mohabbat ek darya hai, jiska koi kinaara nahi,
Jo doob gaya, wohi paar utra.

عقل کہتی ہے سمجھ، عشق کہتا ہے بھل
تصوف کہتا ہے، دونوں میں اک پل۔

Aql kehti hai samajh, ishq kehta hai bhool,
Tasawwuf kehta hai, dono mein ek phool.

میں نے خدا کو نہیں دیکھا، پر محسوس کیا
جب دل رویا، اور سکون آ گیا۔

Maine Khuda ko nahi dekha, par mehsoos kiya,
Jab dil roya, aur sukoon aa gaya.

صوفی وہ نہیں جو وعظ کرے
صوفی وہ ہے جو خود کو بھول جائے۔

Sufi woh nahi jo waaz kare,
Sufi woh hai jo khud ko bhool jaaye.

میں نے درد میں مسکان دیکھی
شاید خدا بھی زخموں میں رہتا ہے۔

Maine dard mein muskaan dekhi,
Shaayad Khuda bhi zakhmon mein rehta hai.

Sufi ishq Poetry in Urdu Text

Sufi ishq Poetry in Urdu Text

عشق وہ دریا ہے جو بہہ کر سکون دیتا ہے
جسے ڈوبنا آ جائے، وہی پار لگتا ہے۔

Ishq woh darya hai jo beh kar sukoon deta hai,
Jise doobna aa jaaye, wohi paar lagta hai.

ہم نے خودی جلائی تو جلوہ نظر آیا
یہ عشق نہیں، یہ تو خدا کا اشارہ تھا۔

Hum ne khudi jalai to jalwa nazar aaya,
Yeh ishq nahi, yeh to Khuda ka ishaara tha.

دل سے جو نکلا، وہی ذکرِ خدا بن گیا
اور جو ٹھہرا، وہی کفر کا سایہ بن گیا۔

Dil se jo nikla, wohi zikr-e-Khuda ban gaya,
Aur jo thehra, wohi kufr ka saaya ban gaya.

عشق کا پہلا سبق ہے، خود کو مٹا دینا
پھر دیکھ، ہر سمت میں خدا مسکرا رہا ہے۔

Ishq ka pehla sabaq hai, khud ko mita dena,
Phir dekh, har simt mein Khuda muskara raha hai.

میں نے درد میں اس کا چہرہ دیکھا
ہر آنسو میں اک نوری منظَر دیکھا۔

Maine dard mein uska chehra dekha,
Har aansoo mein ek noori manzar dekha.

یہ عشق وہ چراغ ہے جو بجھتا نہیں
ہر سانس میں اس کا پرچم لہراتا ہے۔

Yeh ishq woh chiraagh hai jo bujhta nahi,
Har saans mein uska parcham lehrata hai.

عقل کہتی ہے، رک جا، عشق کہتا ہے، بڑھ جا
تصوف کہتا ہے، رکنے میں بھی سفر رکھ۔

Aql kehti hai ruk ja, ishq kehta hai barh ja,
Tasawwuf kehta hai, rukne mein bhi safar rakh.

ہم نے اس کے عشق میں خود کو بھلا دیا
پھر خودی نے ہمیں خدا سے ملا دیا۔

Hum ne uske ishq mein khud ko bhula diya,
Phir khudi ne humein Khuda se mila diya.

عشق کی محفل میں کوئی کمزور نہیں رہتا
جو رو پڑا، وہی مقبولِ خدا بن گیا۔

Ishq ki mehfil mein koi kamzor nahi rehta,
Jo ro pada, wohi maqbool-e-Khuda ban gaya.

میں نے جب اپنے دل کی زمین کھودی
خدا نہیں، عشق کا بیج نکلا۔

Maine jab apne dil ki zameen khodi,
Khuda nahi, ishq ka beej nikla.

جو عشق میں گم ہے، وہی آزاد ہے
یہی رازِ تصوف، یہی فریاد ہے۔

Jo ishq mein gum hai, wohi azaad hai,
Yehi raaz-e-tasawwuf, yehi faryaad hai.

میں نے عشق کو دیکھا، خدا کے روپ میں
پھر خود سے پوچھا، کیا میں بھی وہی ہوں؟

Maine ishq ko dekha, Khuda ke roop mein,
Phir khud se poocha, kya main bhi wohi hoon?

Deep Sufi Poetry in Urdu 2 Lines

Deep Sufi Poetry in Urdu 2 Lines

میں نے دل سے کہا، خدا کہاں ملے گا؟
دل ہنس کے بولا، اگر تو مٹے گا، ملے گا۔

Maine dil se kaha, Khuda kahan milega?
Dil hans ke bola, agar tu mitay ga, milega.

عشق وہ دریا ہے جس کا کوئی کنارہ نہیں
جو ڈوب گیا، وہی پار اترا۔

Ishq woh darya hai jiska koi kinaara nahi,
Jo doob gaya, wohi paar utra.

خودی کو جب مٹا دیا، تو خدا نظر آیا
میں نہیں تھا، تو سارا جہاں میرا تھا۔

Khudi ko jab mita diya, to Khuda nazar aaya,
Main nahi tha, to saara jahan mera tha.

میں نے وقت سے کہا، تو رکتا کیوں نہیں؟
وقت بولا، تو بدل جا، میں رک جاؤں گا۔

Maine waqt se kaha, tu rukta kyun nahi?
Waqt bola, tu badal ja, main ruk jaaun ga.

خاموشیوں میں ایک صدا چھپی ہے
یہی تو عشق کا پہلا سبق ہے۔

Khaamoshiyon mein ek sada chhupi hai,
Yehi to ishq ka pehla sabaq hai.

میں نے جب خودی کو جلایا، نور ہوا
اور دل کے راکھ میں خدا کا ظہور ہوا۔

Maine jab khudi ko jalaya, noor hua,
Aur dil ke raakh mein Khuda ka zuhoor hua.

دنیا کہتی ہے کہ میں پاگل ہوں
مجھے کہو، میں عشق میں عاقل کب تھا۔

Duniya kehti hai ke main paagal hoon,
Mujhe kaho, main ishq mein aaqil kab tha.

تجھے پانے کی خواہش میں خود کو کھو بیٹھا
اب تو وہ بھی میرا ہے، جس نے مجھے لوٹا۔

Tujhe paane ki khwahish mein khud ko kho baitha,
Ab to woh bhi mera hai, jis ne mujhe loota.

یہ عشق عبادت نہیں، رازِ ازل ہے
جو سمجھے وہ خدا، جو نہ سمجھے وہ بشر ہے۔

Yeh ishq ibaadat nahi, raaz-e-azal hai,
Jo samjhe woh Khuda, jo na samjhe woh bashar hai.

میں نے دیکھا، خدا میرے اندر چھپا تھا
اور میں باہر دنیا ڈھونڈتا رہا۔

Maine dekha, Khuda mere andar chhupa tha,
Aur main baahar duniya dhoondta raha.

Also Read:

Alvida Poetry In Urdu Text 

Sufi Poetry in Urdu Copy Paste

عشق وہ آگ ہے جو دل کو راکھ کر دے
اور پھر اسی راکھ سے نور پیدا ہو جائے۔

Ishq woh aag hai jo dil ko raakh kar de,
Aur phir usi raakh se noor paida ho jaaye.

میں نے خودی کو جلایا تو خدا ملا
یہی تصوف ہے، کہ مٹ کر جینا سیکھا۔

Maine khudi ko jalaya to Khuda mila,
Yehi tasawwuf hai, ke mit kar jeena seekha.

جو دل سے مانگے، وہی خدا دیتا ہے
جو زباں سے مانگے، وہ امتحان دیتا ہے۔

Jo dil se maange, wohi Khuda deta hai,
Jo zabaan se maange, woh imtihaan deta hai.

خودی کو پہچان، یہی رازِ حیات ہے
یہی اقبال کا پیغام، یہی نجات ہے۔

Khudi ko pehchaan, yehi raaz-e-hayaat hai,
Yehi Iqbal ka paighaam, yehi najaat hai.

محبت وہ دریا ہے جس کا کوئی کنارہ نہیں
جو ڈوب گیا، وہی پار اترا۔

Mohabbat woh darya hai jiska koi kinaara nahi,
Jo doob gaya, wohi paar utra.

میں نے دل میں رب کو دیکھا، لفظوں میں نہیں
یہی سچ ہے، کہ خدا کتابوں میں نہیں۔

Maine dil mein Rab ko dekha, lafzon mein nahi,
Yehi sach hai, ke Khuda kitaabon mein nahi.

تصوف وہ راہ ہے جہاں “میں” مٹ جاتی ہے
اور ہر سانس میں “وہ” بس جاتا ہے۔

Tasawwuf woh raah hai jahan “main” mit jaati hai,
Aur har saans mein “Woh” bas jaata hai.

خاموشی میں وہ صدا سنی میں نے
جو لفظوں میں کبھی نہ کہی گئی۔

Khaamoshi mein woh sada suni maine,
Jo lafzon mein kabhi na kahi gayi.

عقل کہتی ہے رک جا، عشق کہتا ہے چل
اور تصوف کہتا ہے، رک کر بھی چل۔

Aqal kehti hai ruk ja, ishq kehta hai chal,
Aur tasawwuf kehta hai, ruk kar bhi chal.

میں نے وقت سے پوچھا، خدا کہاں ہے؟
وقت بولا، جہاں صبر ہے، وہاں ہے۔

Maine waqt se poocha, Khuda kahan hai?
Waqt bola, jahan sabr hai, wahan hai.

دل کے دریا میں جو اتر گیا
وہی سچ کے ساحل تک جا پہنچا۔

Dil ke darya mein jo utar gaya,
Wohi sach ke saahil tak jaa pohoncha.

میں نے جب خود کو بھلایا، سکون ملا
پھر جانا، یہی عشق کا اصول ملا۔

Maine jab khud ko bhulaya, sukoon mila,
Phir jaana, yehi ishq ka usool mila.

Similar Posts

Leave a Reply